De illusie van laagje voor laagje

In spirituele en persoonlijke ontwikkelingskringen hoor je het vaak: je moet laagje voor laagje afpellen. Alsof we een ui zijn die bestaat uit talloze lagen conditionering, overtuigingen, emoties en oude patronen. Het idee is dat je door therapie, yoga, meditatie en zelfonderzoek uiteindelijk bij een soort kern komt — een puur, vrij en authentiek zelf.

Maar wat als dat afpellen een eindeloze taak is?Wat als er altijd weer een nieuw laagje opduikt?

Een eindeloos project

Wanneer je eenmaal begint met het analyseren van jezelf, lijkt er geen einde aan te komen.Er is altijd nog een oud patroon.Nog een overtuiging uit je jeugd.Nog een angst die gezien wil worden.Nog een relatie die iets in je triggert.

Het kan voelen als een levenslang project. Misschien zelfs langer dan dat. Alsof je pas vrij kunt zijn wanneer alle lagen zijn opgelost, geheeld of begrepen.

Maar wie bepaalt wanneer het werk klaar is?Wanneer ben je “af”?

Als vrijheid afhankelijk is van het oplossen van alles wat in je verschijnt, lijkt dat een bijna onmogelijke opgave. Het leven blijft immers bewegen. Er blijven ervaringen, emoties en gedachten opkomen. Nieuwe lagen vormen zich net zo snel als oude verdwijnen.

Wat als niets afgepeld hoeft te worden?

Misschien ligt vrijheid niet aan het einde van een lang proces.Misschien is het niet iets dat ontstaat nadat alles is opgelost.

Misschien is het al aanwezig — midden in al die lagen.

In plaats van laag voor laag te verwijderen, kun je ook het geheel aanschouwen. Alles wat zich aandient: gedachten, gevoelens, patronen, verlangens, weerstand. Zonder het direct te willen veranderen of verbeteren.

Niet als project, maar als verschijning.Niet als probleem, maar als beweging van het leven zelf.

Het leven toont wat gezien wil worden

Wanneer je stopt met het idee dat alles opgelost moet worden, ontstaat er iets anders. Het leven zelf begint te laten zien waar je aan toe bent.

Op het ene moment komt er verdriet naar boven.Op een ander moment angst.Dan weer vreugde of rust.

Het verschijnt vanzelf, zonder dat jij ernaar hoeft te graven. Alsof het leven precies weet wat gezien wil worden, en wanneer.

Je hoeft niet alles tegelijk te doorwerken.Je hoeft niet de hele ui te ontleden.

Wat er nu is, is genoeg.

Ruimte in plaats van resultaat

Wanneer de focus verschuift van verbeteren naar aanschouwen, verandert de hele ervaring.De druk om een beter mens te worden kan langzaam wegvallen.De gedachte dat er eerst nog van alles opgelost moet worden, verliest zijn grip.

Er ontstaat ruimte.

Ruimte voor wat er is.Ruimte voor onvolmaaktheid.Ruimte voor het leven zoals het zich aandient.

En in die ruimte wordt soms iets zichtbaar dat er al die tijd was: een stille aanwezigheid die niet verandert, ongeacht de lagen die komen en gaan.

Misschien is dat wat we werkelijk zoeken.Niet het eindresultaat van een eindeloos afpelproces, maar de herkenning van wat nooit bedekt is geweest.